บทเรียนที่เปื้อนรอยน้ำตา
posted on 29 Jun 2011 19:57 by totoryjajaไม่ได้มาอัพเป็นเรื่องราวนานแล้ว เรื่องนี้ผ่านมาได้ประมาณ1ปีแล้ว
เป็นเหตุการณ์ที่ฉันยังจำได้ดี เรื่องมีอยู่ว่า ช่วงนั้นได้มีประกาศจากอาจารย์
ว่ามีทุนระยะสั้น ให้ไปติดต่อที่อ.หมวดภาษาต่างประเทศ
ก็สนใจอยู่เหมือนกันเพราะถ้าเป็นทุนระยะยาวที่บ้านไม่ให้แน่ๆ
แต่ก็ต้องไปถามทางบ้านก่อน วิถีชีวิตดำเนินไปตามปกติ
ช่วงม.5เป็นช่วงที่วุ่นวายมากสำหรับผม จะหาเวลาว่างเข้าไปเอารายละเอียดก็ไม่มีเวลาสักที
สุดท้ายเวลาปิดรับสมัครก็ใกล้เข้ามา ผมก็ว่างเข้าไปดูรายละเอียดสักที
ผมดูรายละเอียดแล้วก็รู้ว่าในตอนนั้นคงเป็นปีสุดท้ายที่สมัครได้เพราะในปีหน้าก็จะอายุเกินแล้ว
ในวันนั้นผมเดินหาเอกสารที่ใช้สมัครเกือบทั้งวันวิ่งขึ้นตึกลงตึก เหนื่อยมาก ในตอนนั้นคิดว่าหาไม่ทันแน่
ไหนจะต้องรอนู่นรอนี้(ซึ่งจริงๆแล้วเอกสารนั้นยังไม่จำเป็น มารู้ทีหลังว่าใช้ตอนสุดท้าย)
ตอนนั้นผมหงุดหงิดมาก เพื่อนๆก็ต่างบอกกับผมว่า"เดี๋ยวโตขึ้นทำงานหาเงินก็ไปได้แล้ว"
แต่ความเป็นจริงแล้ว ผมไม่ได้แค่อยากไปต่างประเทศ
ผมอยากจะออกไปที่อื่นบ้างเปลี่ยนบรรยากาศเดิมๆ อยากเข้าไปในไฮร์สคูลว่าเป็นยังไง
ความรู้สึกที่ว่านับวันเราก็ยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆห่างไกลจากคำว่า"เด็ก" มันก็ใกล้เข้ามา
สุดท้ายก็ไม่มีสิทธิสอบ คาดว่าเพราะเอกสารไม่ครบ
(จะต้องใช้สำเนาสมุดพกแต่ผมดันส่งใบรับรองการเป็นการนักเรียนไป)
ตอนเข้าเว็บไปดูรายชื่อผู้ไม่มีสิทธิสอบ พ่อก็บอกว่าส่งไปก็สอบไม่ได้หรอก
ผมเองก็อยากไปสอบให้พ่อรู้ว่าผมก็พยายาม แต่ยังไม่ได้เริ่มต้นก็ล้มเหลวเสียแล้ว
ก็ได้แต่เฝ้ารอเวลาให้ผ่านพ้นไป
ผมหวังว่าหยาดเหงื่อ และ หยดน้ำตาในวันนั้นและวันนี้
จะให้บทเรียนแก่คนที่อ่านและคนที่ไม่ได้อ่านทุกคนที่คิดจะทำอะไร
แต่ยังคิดว่า"เดี๋ยวก่อนก็ได้ เดี๋ยวค่อยทำ เดี๋ยวก็ได้" ได้สะกิดใจว่าเวลานั้นไหลไปเรื่อยๆไม่รอใคร
"อย่าให้เวลามากำหนดความฝันที่อยากจะทำ อดีตแก้ไขไม่ได้ปัจจุบันเรากำหนดได้"
ขอให้ทุกคนพยายามทำความฝันให้สำเร็จ เริ่มตั้งแต่วันนี้ แล้วจะได้ไม่เสียใจว่า ทำไม ไม่เป็นอย่างนู่อย่างนี้
edit @ 29 Jun 2011 20:48:47 by Wild K@PP@
